nog 3 maand...

Het is alweer een tijdje terug dat we een berichtje op de site hebben geplaatst... dus dat mag ook wel weer een keer.. (zie achteraf dat het ook wel een lang verhaal is geworden.. haha)

Er is veel gebeurd in die tussen tijd. De familie van der Kooi is op bezoek geweest, veel wisseling in vrijwilligers, we hebben nu twee schoolklassen, nieuwe kids in huiswerkklas, container aangekomen, andere huisjes bijna af etc

Familie Knooi
Jaja de familie van der kooi is op bezoek geweest. Dit was echt heel erg leuk.
Eindelijk kun je laten zien waarmee je bezig bent, waar je woont etc. Helaas was er schoolvakantie en hebben ze het programma niet zien draaien maar ze hebben wel heel veel kinderen ontmoet, we zijn nog een dagje met een hele groep kinderen wezen zwemmen en hebben een kerstmaaltijd met de kids gehad.
Verder hebben we ze eerst van het vliegveld in Johannesburg (zuid Afrika) opgehaald en zijn we daar vanaf naar Kaapstad gereden. Wat een prachtig land is Zuid Afrika (een echte aanrader)!! Het was ook heerlijk om even weg te zijn uit Rehoboth. De maanden daarvoor hebben we hier ook veel meegmaakt en eigenlijk ben je nooit weg van ‘je werk’ dus heerlijk om even ergens anders te zijn.

Nieuwe collega’s
Willemien en Wilfred zijn 6 weken in Nederland geweest en verder hebben we hier een aantal nieuwe vrijwilligers. Gerrit Jan & Marlies zijn hier alweer een tijdje, Gerrit-Jan houdt zich vooral bezig met de bouw en Marlies is verpleegster. Gerard en Heleen zijn een echtpaar wat echt voor langere tijd hierheen willen komen. Ze zijn hier nu 10 weken en gaan dan weer terug naar Nederland. Ze willen eerst hun huis verkopen voordat ze hierheen gaan komen (voor iig 3 jaar) dan hebben we Jolanda. Zij is bijna klaar met haar studie creatieve therapie (die kennis kunnen we wel gebruiken!) en Peter Hiscock. Hij is klaar met SPW en helpt bij alle activiteiten en geeft zelfs engelse les.
Leuk hoor uitbreiding van het team. Het RKC gaat natuurlijk steeds groter worden dus er is steeds meer hulp nodig. Al willen we er in de toekomst echt naar toe dat het helemaal gedraait wordt door de lokale mensen!

Over de lokale mensen gesproken... we maken steeds weer nieuwe dingen met deze mensen mee...

We zijn nu gestart met een tweede schoolklas en in de huiswerkklas zitten allemaal nieuwe kinderen. Maar een groot deel van de kinderen is niet op komen dagen (waarvan we dachten dat ze graag wilden komen). Het is altijd maar afwachten hoe alles loopt. Gelukkig zijn we allemaal erg flexibel (geworden).
Het is erg lastig dat heel veel van deze kinderen/jongeren niet komen omdat ze alchohol en drugsverslaafd zijn. Ze kunnen het niet opbrengen om de hele dag hier naar school te gaan of als ze naar een reguliere school gaan kunnen ze het niet opbrengen om ‘s middags ook nog hier te komen. Die tijd benutten ze liever om of te zoelaaen (bedelen) voor geld of flessen te verzamelen om die in te wisselen voor geld. Frustrerend als je ziet dat deze jongens in de leeftijd vanaf 13 jaar al zo verslaafd zijn dat ze het niet op kunnen brengen om naar school te gaan.
Dagelijks rijden we de wijk in om de kids op te zoeken en soms onder dwang (helaas) ze naar school te brengen.
Sommigen van hen zien in dat het beter is om naar school te gaan maar heel veel ook niet...
En ja we praten er ook regelmatig over: in hoeverre kan je op die leeftijd eigen keuzes maken?!?!
In Nederland maken ouders of instellingen deze keuzes voor kinderen maar hier doet niemand dit voor ze. Als de kinderen/jongeren echt niet willen houdt het helaas op!
Erg moeilijk en verdrietig hoor. Je gunt het de kinderen zo, je weet dat het beter voor hun toekomst is. Je steekt heel veel tijd, liefde, engergie en geld (voor alle schoolspullen, schoolgeld ed) in een kind wat na alles na een paar weken weer opgeeft. Wat ik dan wel denk:
‘de kinderen hebben wel gezien hoe je in ze geinversteert hebt en we hopen en bidden dat ze hieruit op mogen maken dat we echt gek met ze zijn, en we bidden natuurlijk vooral dat ze God leren kennen met heel hun hart!’ Bidden jullie mee?

Ik kan wel heel veel persoonlijke verhalen vertellen van kinderen maar dan wordt het een erg lang bericht. Ik stel 1 kind aan jullie voor.

1 verhaal..
Elvino is 13 jaar. Hij is een paar jaar naar school geweest. Hij is gestopt op de helft van schooljaar 5 (Graad 5). Daarna is hij 1,5 jaar niet meer naar school geweest.
Zijn vader is een paar jaar terug overleden en zijn moeder kijkt niet meer naar hem om.
Hij wordt opgevoed door zijn omda van 80 jaar (wat hier erg erg oud is).

We leerden hem kennen op een kidsclub. Voordat de kidsclub begon hoorden we gejoel buiten de poort. Toen ik daar aan kwam lagen twee kinderen vechtend op de grond. Elvino had een meisje van onze huiswerkklas met een stuk glas in haar arm gestoken. Ik heb ze uit elkaar gehaald (wat erg moeilijk ging want ze waren echt verschrikkelijk kwaad op elkaar) De blousen waren kapot gescheurd en daar stonden twee boze en verdrietige kinderen naast mij.
Toen ze eindelijk stil waren (want helaas gaat het bekvechten altijd in hun eigen taal; khoi khoi) heb ik ze apart genomen daar met ze gepraat en gebeden. Uiteindelijk heeft Elvino zijn excuses aangeboden. Goed helemaal mooi op naar de kidsclub..
Toen begon een andere lokale vrijwilligster zich ermee te bemoeien (helaas kennen ze hier geen pedagogische vaardigheden ;)) ‘jij stom joch, jij maakt ook altijd ruzie, ga maar naar huis laat je maar slaan, je doet ook nooit wat goed, je steelt je....’ zo ging dit ongeveer.
Elvino weer helemaal overstuur.. en liep boos en verdrietig naar huis.
Aiaiai daar ging mijn hele verhaal over liefde aan dit jochie..
5 minuten later stond het buurmeisje aan de poort en zei tegen de vrijwilligster (die zo kwaad was geweest tegen Elvino) dat ze gelijk moest komen want dit jochie had zichzelf proberen op te hangen.
Ik ben samen met haar naar zijn huis gegaan, daar zat Elvino op de grond hevig te snikken. Zijn oma had gezien dat hij zichzelf had proberen op te hangen in de boom in de tuin.
Alle buren erbij maar niemand die Elvino ook maar een knuffel gaf of hem probeerde te troosten. Dus heb hem in mijn armen genomen en mee naar huis genomen om tot rust te komen.
Hier vertelde hij ook dat hij het zo oneerlijk vond dat iedereen altijd boos tegen hem deed ze zeiden allemaal dat hij van alles steelt maar dit was niet waar etc.

Goed op dit moment wil je dit jongentje natuurlijk erg graag helpen. Hij vertelde dat hij eigenlijk ook weer heel graag naar school wilde. Dus we hadden afgesproken dat we hem in zouden schrijven voor de school en dat hij na school bij de huiswerkklas kon komen (zo konden we hem mooi in de gaten houden). Hij moest laten zien dat hij echt wilde door naar het kidscentre te komen. Helaas deed hij dit niet. Dit zijn zulke lastige situaties. Ga je dan door met je plan hem in de school te helpen of geef je het op omdat je denk dat het kind eigenlijk niet echt wil. ‘hij heeft toch gezegd dat hij wilde?’
Dus toch maar bij zijn huis langs. Gezegd dat hij de volgende dag naar het RKC moest komen als hij wilde dat we hem in gingen schrijven. ‘ja ik wil echt’ zei hij nog een keer.
Volgende dag was hij netjes op het RKC. Met veel moeite bij de school kunnen inschrijven, want de scholen zijn niet erg gelukkig met kinderen die al lange tijd niet naar school zijn geweest. Ze wilden hem een kans geven (op dit soort momenten maakt het heel erg verschil dat we blank zijn)

De eerste week is hij gewoon naar school geweest. Helaas niet elke middag bij de huiswerkklas. Steeds gezocht op straat maar nergens te vinden.
Die weer erna kwam ik hem ‘s ochtends tegen bij zijn huis. Hij was door een beestje in zijn wang gestoken dus genoeg reden om weer thuis te zijn (ja want dan kun je natuurlijk niet meer lezen en schrijven ;)) Goed volgende dag zou hij weer naar school gaan.. niet dus! Bleek aan het einde van de week dat hij de hele week niet naar school geweest. Jan Jaap gaat veel ochtenden vroeg uit zijn bed om hard te lopen. Die week erna ging JJ ‘s ochtends steeds naar zijn huis om te controleren of hij wel naar school ging. En ja hoor, maandag heeft een oom hem naar school gebracht (wij helemaal blij)... volgende dag hoorden we van andere kinderen dat hij ‘s middags naar huis was gegaan en de volgende dag weer niet naar school is geweest. Helaas was de oom niet meer bij huis en alleen zijn oma. En deze vrouw heeft ook echt de kracht niet meer om hem in de school te krijgen.
(ja ik weet het het is een erg lang verhaal maar zo weet je een beetje waar wij steeds meer bezig zijn.. voor ons is het soms ook een ERG lang verhaal! typ als reactie even: 'ik lees nog steeds..' ik ben namelijk erg benieuwd wie het nog leest op dit moment ;))
Dus maar weer bij huis langs gegaan. Meegenomen naar ons eigen huisje om even goed te praten.
De tralen rolden over zijn wangen ‘ja ik wil echt naar school’
Goed weer proberen. Vrijdag komt hij bij ons thuis aan. Hij was weggelopen van school want een meisje van zijn school pest hem ermee dat hij stinkt (zitten veel baster kinderen op school en hij is een van de weinig zwarte kinderen) dus ik mee naar school.
Toen de leerkrachten hem zagen stonden ze gelijk kwaad op en begonnen weer flink op hem te bekken. Blijkt dat hij heel opvliegeris is, vloeken en tafels door de klas gegooid. Hij had aan een juf gevraagd of ze sigaretten en bier voor hem kon kopen. Ja en een juf voor schut zetten dat kan hier echt niet. (ze kijken hier niet naar de voorgeschiedenis van het kind; waarom vertoont hij dit gedrag?)
Goed om een lang verhaal kort te maken.. de directrice wilde hem nog 1 kans geven...
En die kans heeft hij helaas deze maandag verkeken 
Lastig hoor.. maar dit alles komt door de drugs ed. Hij gaat liever geld bijelkaar verzamelen voor drugs dan dat hij naar school gaat!!

Zo hebben we nog veel meer van dit soort jongens in het programma.
Je wilt niet weten hoe vaak we voor dit soort jongens steeds weer naar hun huis rijden om ze op een plek te krijgen waarvan wij denken dat het het beste voor ze is.

Een ander jongen is ook aan de drugs maar kiest ervoor om wel ‘s ochtends naar school te gaan en ‘smiddags geld te verzamelen. Anderen komen soms stoned of dronken op school.
Je wilt ze zo graag helpen maar als ze niet willen.. en helaas reiken de middelen voor ons op dit moment niet verder..

Gelukkig hebben we ook kinderen in het programma waar we vorig jaar op dezelfde manier mee zijn begonnen en die nu wel trouw komen!!!
Het is toch steeds maar proberen en nieuwe oplossingen zoeken en uitproberen en daarnaast bidden dat ze wel blijven komen.

Gok, drank, drugs, en tabakverslaafden... ja die heb je hier genoeg, dan is er nog een goedkope verslaving: benzine snuiven.
Ik kan het zo goed begrijpen dat je naar deze middelen grijpt als je een uitzichtloos en liefdeloos leven hebt!

Nog 3 maand..
Jan Jaap en ik hebben nog een aantal dingen die we de komende tijd echt nog willen doen.
Ja want nog 3 maand en dan komen we weer terug naar NL. We vliegen 30 mei in de ochtend en komen ’s avonds in Dusseldorf aan.We hebben er heel veel zin om iedereen weer te zien in NL!
We hebben echt het idee dat Nederland het plekje is waar we dan horen te zijn. Maar het voelt natuurlijk erg dubbel!! We gaan de kids en de andere mensen hier (waar je toch heel veel mee opbouwt) heel erg missen. Je maakt zoveel met ze mee.
We hopen echt met een paar jaartjes terug komen om te kijken hoe hier alles dan gaat!
Je zit toch in een pioniersfase waarbij we heel veel hebben ontdekt en op hebben gezet en dat is erg lastig om los te laten. Maar gelukkig weten we wel dat er goede mensen achter blijven!
Jan Jaap geeft ook veel sportlessen hier. Helaas is hier nog niet goede vervanging voor. Het zou gaaf zijn als er iemand met ervaring vanuit NL hier nog alles goed op kan zetten en zo mensen van hier hierin kan opleiden. Dus als jullie iemand weten...  laat het weten!!

We hebben aardig wat opties qua huisjes. Dit is heel erg fijn. We zijn namelijk op zoek naar een huisje dichtbij Oldebroek. Centrale plaats wat familie en vrienden betreft, we kunnen overal op de fiets heen, of anders kunnen we de bus pakken. Als jullie nog wat weten..

Verder zoeken we ook werk! Het punt is dat we eigenlijk eerst een korte maand rustig willen acclimatiseren in NL en dan natuurlijk hard aan de slag.
Maar eerlijk gezegd zie ik (Joanneke) er best wel tegenop om weer in het drukke NL te komen, alle verwachtingen die mensen van je hebben en iedereen die met zijn of haar ding bezig is. Het is denk ik voor ons weer erg zoeken ‘hoe hier mee om te gaan’. Eerste maand hebben we ook bruiloften, zijn we bezig met iedereen weer te ontmoeten, werkplek zoeken en huisje inrichten, spullen uitzoeken etc. Haha nu ik dit typ bedenk ik me dat het voor jullie misschien over kan komen als overdreven maar ik denk echt dat we nog niet zo 123 weer zullen wennen in NL.
Maar de tijd zal het leren, en zoals ik al zei: ‘we zien er ook erg naar uit om weer terug te komen’.

We lezen het boek ‘levende hoop’ van compassion voor onze bijbelstudie. De volgende regel wil ik jullie graag meegeven:
Je naaste helpen is geen liefdadigheid maar gerechtigheid.
En je naaste zijn de mensen die je om je heen hebt, waar je ook bent!

Zo ik ben benieuwd wie er tot onder aan gelezen heeft... het is wel een erg lang stuk.. haha

Geniet die dag!!

18 reacties:

zeker een lang stuk maar je schrijft leuk dus je wilt het helemaal uit lezen en ach ja wim zit voetballen te kijken ik wil jullie nog een heel goede tijd wensen gr els

 

He Joan en JJ,

Nou ik heb t gelezen hoor! Tsjonge, ik vind het knap dat jullie zo geduldig blijven met de kinderen! Wat uitzichtloos lijkt t me soms...
Ik kijk er erg naar uit dat jullie weer hier in Nederland zijn! Mis jullie! Heel veel succes nog en geef nog even alle liefde die je in je hebt aan die kinderen ;-)

xx Jobke

 

'k lees nog steeds, dus scroll ik nu weer naar boven om verder te lezen...

 

Hey J en J, zouden jullie er straks niet iets meer tijd voor uittrekken voordat jullie hier weer 'hard aan de slag' gaan? Ik denk dat 2 maanden realistischer is! 'k spreek uit ervaring, zeg maar.. ;-)

 

Jaja Joan,,,ook ik lees nog steeds;-p
Geniet de laatste 3 maandejss
xXx carool

 

Heftige verhalen weer! Machteloos gewoon. Het enige wat wij kunnen doen is bidden en er voor de kids zijn, ondanks hun verleden..En dat doen jullie, gaaf!!
We zien elkaar 23 mei :)

 

Een hele lange adem... dat is wat je moet hebben, en inderdaad onvoorwaardelijke liefde. Bedankt hoor, Joan, voor je lange verhaal. Het laat heel duidelijk zien hoe lastig het soms is. Lieve groet, Carla

 

Hey lieve Joan & JJ! Supergoed om jullie verhaal te lezen; wat een agape en doorzettingsvermogen heb je dan vaak nodig zeg. Heel bijzonder hoe jullie laten zien dat de grenzen van Gods liefde veel verder reiken dan maatstaven van de wereld. Blijf een zegen en blijf zegen ontvangen! Wim & Chantal

 

Hey Joanneke en JJ

Ik heb het helemaal uitgelezen hoor! Als je eenmaal begint moet je gewoon het einde weten. Jammer dat het einde van het stukje niet helemaal is wat je hoopt. Wel enorm knap dat jij hoop houdt!

Heel veel succes en plezier de laatste 3 maanden. En ik zal mijn ogen en oren open houden voor een baan in het onderwijs. (wij zoeken nog een directeur :P iets voor jou?)

Liefs Henriëtte (Sleurink - Van Oene)

 

ik lees nog steeds :)

 

Gelukkig is voor God niets onmogelijk! Ook al zien wij er soms weinig heil meer in.. Wel enorm lastige dilemma's kan ik me voorstellen na dit verhaal.
Leg de lat voor jezelf niet te hoog, zeker niet nu jullie nog (maar) 3 mnd te gaan hebben. Zijn werk gaat echt wel door!

Zegen voor die laatste mndn!

 

En ook ik heb het helemaal uitgelezen. Jullie adem moet veel langer zijn dan de onze!

Groetjes,
Tineke Breeman (- Voorwinden)

 

Ja, daar sluit ik me bij aan...jullie geduld is bewonderenswaardig, en die tijd dat wij zo'n stukkie lezen...pff...staat in geen verhouding ;-) Mooi werk hoor, nog heel veel geduld en wijsheid toegewenst hoor, liefs Lies

 

Hallo Joanneke en Jan Jaap,

Per toeval kwam ik op jullie site en ook ik heb het hele verhaal gelezen. Wat ontzettend gaaf dat jullie je hart en liefde aan deze kinderen geven! Mooi dat jullie zo je kwaliteiten benutten.
Het is inmiddels jaren geleden dat ik bij jou (joanneke) in de klas zat. Geen idee of je dus nog weet wie ik ben. Op het LFC zijn we één jaar klasgenootjes geweest en daarna heb ik je eigenlijk zelden gezien of gesproken. Mooi om te zien hoe een leven zulke sprongen maakt en waar je op dit moment mee bezig bent. Zelf ben ik inmiddels bijna 2 jaar afgestudeerd als Creatief Therapeut beeldend, ik kan me dus heel goed vinden in alle verhalen en hulp die nodig is.... nooit genoeg....maar met een hart vol van God's liefde is het goed!

Heel veel succes bij alles wat jullie doen!
Groetjes Gerdien Lambregtse

 

Hey Joanneke en Jan jaap,

Ik lees nog steeds :-)
Leuk om die verhalen te lezen hoor!!! Echt super!
En het acclimatiseren.. ik kan me er wel goed wat bij voorstellen! Had ik ook toen ik uit Israel terug kwam.. En soms nog steeds.
Maar nu nog eerst heel veel genieten van de laatste paar maanden!!!

Groetjes Marije

 

Mooi stuk Joan!!

Heel veel succes bij alles in de laatste 3 maanden!

 

Owja; Mandy is de naam

 

Hallo Jan Jaap en Joanneke,

Tjonge, wat gaat de tijd dan hard, jullie komen al bijna weer naar Nederland. Ik heb met belangstelling verschillende stukjes op de site en in de nieuwsbrieven gelezen. Het lijkt me, zoals jullie ook zeggen, erg moeilijk om alles daar los te laten en in NL weer op te pakken. Sterkte ermee hoor en een goede reis. Gods zegen toegewenst!

Hartelijke groet,
Gerlinde (Joanneke, we waren collega's op de Wingerd weet je nog?;))

 

Een reactie plaatsen